Van Doage nich - Helga Hürkamp

Van Doage nich

De Mond keek mit'n kugelrund Gesicht dör de Kaomerfensterglosen. Lena wälterde unrastig in'n Bedde hen un her. Se kunn nich inslopen. Dann rööp se no ehre Mama.

"Och Lena!" sä se spietelk. "Ik verstoh diene Unrast nich. bün doch bi di, sitt nebenan in'n Staomt. Un du büst doch kien lüttk Weegenkind mehr, werst in'n Harvstmond inschault. - Off bringt di de Mond dörnänner? Den glupsken Fensterkieker willt wi dat Kölpen ganz kitzke aflern. So, ik treck dat Vörhangsel dicht. Nu slaup gaut, mien leeve Muckelken!"

"Mama, worüm is Papa van Aobend all wer in den Schützenverein? Goht dor alle Papas hen?" - "Kind doch, wat froggst du. Sicher nich alle - doch he geiht dor eben gerne hen. Dor sünd siene Fründe. Dor is Verschnack!" - "Ower du un ik , wi sünd doch uk siene Frönde. Un vertellen könt wi us bestimmt ganz vääl. - Mama, drinkt Papa van Aobend uk wer so vääl Schluck un Beer at leßtet Maol?" - "Lena, nu maok ower 'nen Punkt. Een neiwinnigen Fraohgwies büst. Kumm, Pööl üm't Liev, un slaopen. Gaude Nacht!"

Se güng torügg in'n Staomt, nöhm Naodel un Gorn tau de Hand. Masken upnehmen, stricken, afnehmen. Klacke Saoke. - Wör't doch uk so einfach met Jens. Doch nee, mit üm was't leßttiets dullerort. Kunn he amenn nich mehr ohne den Brandwien? Was he süchtig? Sturrig kömp he ehr gägen, wenn se üm dorup anschnackde, un trüggeholen wull. Uk dat Geld fehlde, reichde bold nich mehr för dat Nödigste. Schlimmer noch dat Mitnänner. Se ekelde sik för den Fuuselröök. An levsten möchde se em trüggestöten, wenn he ehr met'n hochroden Sprietkopp neeger kömp, tuttken wull. Un wo lange kunn se dat noch vör de Lüe verschuulken? Sicher harrn de Naobers dat all spitz krägen, wenn Jens dreemol de Wäken besoopen no Hus trüselde. Wo lange spälde de Firma noch met? Sicher harrn se üm all up'n Kieker. Wenn, dann was't ute met Aorbeit, un dat Loddern füng noch duller an. Doch dat allerschlimmste, wenn Lena de Malessen metbelewen mössde.

"Mama' Mama, ik kann immer noch nich slopen!" rööp Lenas piepsige Stimm ut de Kaomer. Verfehrt schrock se up. Ehr Kopp was swoor at Blei. Halvttwöve wiesde de Klocken. "Kind doch, worüm büst du vandaoge so updreiht? Häst du Gruselgeschichten in'n Fernsehen bekäken?"

"Ik täuv up Papa, ik mot wach blieven, wenn Papa no Hus kump, jalpde se. Dann will ik die helpen, wenn he groff up di los geiht , stött un buckst!" - "Wichte, Wichte, du snacks ja mall bitau. Papa sleit nich, kanns mi driester glöven. Rück maol'n bäten, ik kuskel dichte bi. So, nu jaogt wi met 'Simsalabim' be lummerigen Gedanken no'n Blocksbarg un kniept de Ogen faste tau!"

"Mama, ik heb dat ower ganz sicher sehn!" - "Wat häst du sehn?" frög se Lena. "At Papa Sönndag strumpelig in de Köken daolbaußelde. At du em upriesken wulls. Do heff he di düchtig een stuukt. Du häst schreiet und schullen. Dat Geld un den Verstannd versööp he. Du kunns dat nich mehr uthollen, wulls weglopen! Mama, nimmst du mi met? Ik heb so vääl Angst för Papa. Glieks kump he. Dann strukelt he, un werd ganz dull! Mama, ik help di wisse! Of willt wi leiver no de Oma fäuhern?"

De Slödel knackde in't Slott. Jens treet stief öwer de Sohlen. "Dor liggt ja miene beiden Wiewer un pennt!" Luuthals lachede he un was binaoh dwesk öwer't Bedde stött. Lena kröp noch dichter an ehre Mamma "Slaop mien säut Müsken, slaup fein"... lallde he deepstimmig un dortüsken mellde sick de Schlickup un sien hartnäckig "hick, hick". Endlick kreeg he den Dreih, dwälde herut ut de Kaomer. Ene ekeligge Beierfaohnen bleev torügg. Lena aomde up. Papa harr nich prügelt. Vanaobend nich....