Johann Konrad Grübel

Der Käfer

Dau sitz i, siech an Köfer zou,
Tout in der Erd'n kröich'n:
Öitz kröicht er aff a Grösla naf,
Dau tot si's Grösla böig'n;
Er git si ober alli Möih,
Und rafft si wider af;
Und hält si on den Grösla oh,
Will wider kröich'n naf.
Bald kröicht er naf, bald fällt er roh,
Bannah a halba Stund,
Und wenn er halb oft drub'n is,
So ligt er wider drunt;
Und wöi er sicht, daß'S goar nit geiht,
Und daß er goar nit koh,
So brat't er seini Flüg'l aus
Und flöigt öitz ganz dervoh.

Öitz denk'i: Wöis den Köfer geiht,
Su tout's dir selber göih,
Der haut doch gleiwuhl meih'r Föiß,
Du ober haust ner zwöi.
Du kröichst scho rum su langa Zeit
Die Läng und in die Quer,
Und kummst döstwön'g doch nit weit,
Und wörst aff d'Letzt wöi der:
Wennst lang genoug dau in den Gros
Bist kroch'n, haust nit g'wüßt, vur wos,
So wörst, nauch Sorg'n, Möih und Streit,
Fortflöin'g in die Ewigkeit.

Rezension I Buchbestellung I home 0I09 © LYRIKwelt